Casper Helling doet op donderdag 15 maart in Salt Lake City een poging het werelduurrecord van Henk Angenent te verbeteren. Op de website KNSB.nl worden zijn verrichtingen op de voet gevolgd in een dagboek.



,,We zijn weer terug in Salt Lake City, terug naar het ijs. Ik moet zeggen dat daarmee de focus op de recordpoging weer helemaal terug komt. In Moab zaten we in zo’n andere wereld, ben je met zoveel andere dingen bezig, en doe je zoveel ervaringen op, dat de gedachte aan het uurrecord een beetje naar de achtergrond werd verdrongen. Op zich vind ik dat niet zo erg. Ik richt me natuurlijk al weken op die recordpoging, en dan kan het best prettig zijn kort voor die race even de zinnen te verzetten. Dat geeft was ontspanning.’’

,,Maar nu we weer in Salt Lake zijn, gaat het echt weer om schaatsen. Dat hebben we dus ook gedaan, al moesten we daar wel de wekker voor zetten. Door het WK Afstanden is het ijs slechts mondjesmaat beschikbaar. We konden deze ochtend terecht van half zeven tot acht uur. Ja, da’s echt vroeg, maar het kon niet anders.’’

,,Eenmaal op het ijs merkte ik wel dat het met mijn rug beter gaat. Ik heb me in Moab twee keer door de chiropractor laten behandelen. Als ik veel in beweging ben, voelt het allemaal best goed. Maar als ik heb geslapen, of een tijdje niet te veel beweeg, wordt het stijf. Het is dus wel een spierenkwestie. Maar zoals gezegd, tijdens het schaatsen heb ik er geen last van, gaat het allemaal prima. Gelukkig, want ik moet eerlijk zeggen dat ik hem wel even geknepen heb. Ik had echt last, en dan vraag je je automatisch af of dat van invloed is op die recordpoging. Dat blijkt nu dus mee te vallen.’’

,,Dit weekend gaan we toch ook nog even genieten van het WK. We gaan in ieder geval kijken bij de tien kilometer, dat blijft toch een fascinerende afstand met ook nog wat bekenden. Tristan Loy hebben we nog niet gezien. Maar die lag vast nog lekker in bed toen wij al op het ijs stonden.’’


,,Gisteren de dag toch maar begonnen met een bezoek aan de chiropractor. Mijn rug was toch zodanig geblesseerd dat ik daarmee niet meer kon wachten tot we vrijdag zouden terugkeren naar Salt Lake. Via de fietsenwinkel in Moab kwamen we bij de lokale kraker terecht: Shelley Kaspric, een voormalig hardloopster op de 100 meter sprint en ook nog eens hoogzwanger. Maar toen ze hoorde van het werelduurrecord heeft ze meteen behandeld en zelfs haar mobiele nummer gegeven voor het geval van acute problemen. Ze heeft al mijn wervels losgemaakt en ik ben er later op de dag weer naartoe geweest voor een vervolgbehandeling.’’

,,Op haar aanraden moest ik veel afwisseling hebben in mijn beweging. Dus niet urenlang op de fiets zitten. Daarom zijn we met de auto maar naar het Arches National Park gereden, en vandaar met de fiets op zoek gegaan naar verschillende van die gigantische natuurlijke stenen bogen. Steeds even een stukje wandelen, en dan via de voor fietsers verboden paden naar de mooiste uitzichtspunten, Wel een beetje uitkijken, want daar zitten ook ratelslangen, giftige spinnen en de gevaarlijke desert lions, de woestijnpoema’s. Zijn we gelukkig niet tegengekomen.’’

,,Vooral de Landscape Arch is enorm groot en indrukwekkend. In 1991 is er een brok van 180 ton van afgebroken, en sindsdien mag je er niet meer onderdoor lopen. Maar wel mooi om te zien. Samen met Hendrik van Prooije zou ik vervolgens de afdaling naar Delicate Arch maken, en Jan van Oosterom zou met de auto teruggaan. Helaas had ik ook de autosleutel in mijn zak. Gelukkig waren er behulpzame Amerikaanse fietsers die de sleutel weer terugbezorgden bij Jan, zodat ik de berg maar voor de helft voor een tweede keer hoefde te beklimmen.’’

,,In de avond gegeten in de Moab Brewery, waar allerlei fietsen en rafts aan het plafond hangen. De sfeer in Moab van sportiviteit en gezond eten spreekt ons enorm aan, Ook de fietsroutes en de bijzondere dingen die er hier te zien zijn. We zullen alle mogelijkheden aangrijpen om hier nog een keer terug te keren. Maar het snelle ijs van Salt Lake is toch net iets mooier. En daan moet het uiteindelijk ook gebeuren.’’



Casper Helling, Michael Severs en Jan van Oosterom (vlnr) in het fraaie landschap rond Moab

,,Niet alles okee vandaag. Ik heb wat last van mijn rug. Gisteren een smakkertje gemaakt met de fiets, en dat ging niet helemaal goed. En ik reed zeker niet te hard over die rotsen rond Moab. Eerder te langzaam, het was ook een beetje een lullige val. Maar het zijn van die keiharde rotsen hier, en als je dan valt, is het ook meteen hard.’’

,,De last die ik nu van mijn rug heb, maakt me toch een klein beetje ongerust. Ik wil er in ieder geval wel naar laten kijken, en zal dat doen als we weer terug zijn in Salt Lake City. Daar heb ik lokaal een fysiotherapeut geregeld. Ja, op deze momenten mis ik wel onze eigen fysio, maar dat is niet anders.’’

,,Overigens is het wel fantastisch hier. Overal van die karakteristieke rode rotsen, bulten, immens uitgesleten rotsen en uitgesleten bogen van steen. En dan op de grond overal nog dinosaurussporen. Een absurd landschap eigenlijk. Je waant je zo op Mars. En je voelt je als mens af en toe enorm nietig. Het is zó mooi als je in dat waanzinnige landschap in de verte weer een groepje fietsers ziet aankomen. Wij volgen zelf de uitgezette paden hier. En geloof me, dat is meer dan spannend genoeg.’’

,,We zijn hier nu met z’n drieën: Jan van Oosterom, mijn trainer Hendrik van Prooije en ikzelf. Zaterdag komt mijn vrouw Francis hierheen. Da’s nog steeds wat wennen trouwens, mijn vrouw. We zijn immers pas een half jaar getrouwd. Maar zij doet straks de verzorging. Mijn oude schaatsvriend Michael Severs uit Nijmegen komt ook weer, net als twee andere vrienden die nog een beetje willen skiën hier. Al met al genoeg mensen om me bij te staan.’’

,,Het programma voor deze dag moeten we nog even bekijken. Dat hangt er ook vanaf hoe mijn rug aanvoelt. Als het gaat, wil ik nog een goede klim opzoeken voor een intensieve training. Maar als het tegenzit, stellen we dat een dag uit. In ieder geval wil morgen nog een keer op de fiets zitten, voor we terugkeren naar Salt Lake.’’
,,In de avonduren pakken we hier vooral rust. Er is niet zo veel te doen in Moab, maar je kunt er wel lekker uit eten. Da’s opmerkelijk voor Amerika, waar ze toch vooral fastfood eten. Soms blijven we hangen in zo’n restaurantje, soms gaan we naar de kamer, beetje lezen. Heerlijk rustig.’’


,,Moab moet het paradijs zijn voor mountainbikers. In dit stadje 400 kilometer van Salt Lake City draait alles om fietsen, echt te gek. En het is hier verschrikkelijk mooi. Je ziet ongelooflijke dingen. Hier op zo’n 1300 meter hoogte kan ik nog even een goede conditieprikkel geven nu het met het schaatsen in Salt Lake City wat ingewikkeld wordt. Daar is immers het WK Afstanden, en dat betekent dat het voor mij lastig is op het ijs te kunnen. Daarom na het weekeinde maar uitgeweken naar Moab, samen met ploeggenoot Jan van Oosterom, die na de laatste wedstrijd in Assen deze kant op is gekomen. Mooi, want dan kunnen we lekker samen trainen.’’

,,Alles loopt nu ook perfect, al was het begin behoorlijk stroef. Het begon al met mijn koffer die kwijt is. Ja, inclusief mijn schaatsen. Die waren dus naar Philadelphia gegaan, helemaal de andere kant op. En terwijl ik opnieuw op mijn koffer stond te wachten, had mijn reisgenoot Michael de huurauto even weggezet om me daarna te kunnen helpen. Helaas, waar hij parkeerde mocht dat niet, en zo stond de auto al snel achterop de sleepwagen. Met 25 dollar konden we gelukkig erger voorkomen. Maar vervolgens klopte het adres van het hotel niet, en waren we het papier met de gegevens al kwijt. In de nacht drie uur lang door Park City gereden om bij elk hotel te vragen of we daar misschien gereserveerd hadden. Uiteindelijk was het tegen enen raak.’’

Maar sindsdien loopt alles goed. Lekker vier dagen geschaatst in Salt Lake, en een beetje kunnen wennen aan ijs en hoogte. En nu zitten we dan hier in Moab, in een ongelooflijk mooi landschap. In het weekend gaan we even terug naar Salt Lake, want we willen het WK niet helemaal aan ons voorbij laten gaan. Ik wil in ieder geval de tien kilometer zien, daar doen Tristan Loy en Brigt Rykkje ook aan mee. Kan ik misschien nog een beetje inspiratie opdoen.’’

,,Verder moeten we ter plekke nog wat dingen regelen, al is het meeste al in orde. We willen wel proberen om de race op internet te krijgen. Zou toch mooi zijn als de belangstellende mensen in Nederland kunnen meekijken?’’